Hematoom bij honden

Wat is een hematoom?

Een hematoom is een gelokaliseerde ophoping van bloed die ontstaat wanneer een bloedvat scheurt of beschadigd raakt. Het bloed lekt uit het vat en verzamelt zich in het omliggende weefsel, waar het een zwelling vormt. Bij honden zijn er verschillende typen hematomen, waarvan het oorhematoom (aural hematoom) veruit het meest voorkomt.

Bij een oorhematoom verzamelt het bloed zich tussen het kraakbeen en de huid van de oorschelp, waardoor het oor dik opzwelt en warm aanvoelt. Andere vormen zijn subcutane hematomen (onder de huid op het lichaam) en hematomen in spierweefsel of rond organen na een trauma. De ernst kan sterk variëren: van een klein, onschuldig bultje tot een grote, pijnlijke zwelling die veterinaire behandeling vereist.

Symptomen van een hematoom

De symptomen van een hematoom zijn meestal goed zichtbaar en herkenbaar. Afhankelijk van de locatie en de grootte zijn dit de meest voorkomende verschijnselen.

• Zwelling: een zachte, met vocht gevulde zwelling op de oorschelp, onder de huid of in het spierweefsel.
• Warmte: het aangetaste gebied voelt vaak warmer aan dan de omgeving.
• Pijn bij aanraking: je hond kan gevoelig reageren wanneer je de zwelling aanraakt.
• Schudden met het hoofd: bij een oorhematoom zal je hond vaak het hoofd schudden of aan het oor krabben.
• Verkleuring van de huid: bij subcutane hematomen kan de huid blauw of rood verkleuren.
• Kreupelheid: wanneer het hematoom zich bij een ledemaat of in spierweefsel bevindt, kan je hond mank lopen.
• Onrust: je hond kan onrustig zijn of het aangetaste gebied proberen te likken.

Een klein hematoom hoeft niet altijd direct naar de dierenarts, maar bij een oorhematoom of een groot, snel groeiend hematoom is het verstandig om niet te lang te wachten. Zonder behandeling kan een oorhematoom leiden tot blijvende vervorming van het oor.

Oorzaken en risicofactoren

De meest voorkomende oorzaak van een hematoom bij honden is trauma. Bij oorhematomen is dit vaak het gevolg van hevig schudden met het hoofd of krabben aan de oren, bijvoorbeeld door een onderliggende oorontsteking, vlooienallergie of vreemd voorwerp in het oor. Door het herhaalde schudden scheuren de bloedvaatjes in de oorschelp, waardoor bloed zich ophoopt.

Subcutane hematomen ontstaan meestal door een directe klap, val of bijtwond. Bij sommige honden kan een stollingsstoornis of het gebruik van bloedverdunnende medicijnen de kans op hematomen vergroten, omdat het bloed minder snel stolt na een vaatbeschadiging.

Hematomen kunnen bij alle rassen voorkomen. Rassen zoals de Labrador Retriever, de Beagle en de Engelse Cocker Spaniel worden in de veterinaire literatuur regelmatig in verband gebracht met oorhematomen, mede door hun hangende oren die gevoeliger zijn voor oorproblemen.

Diagnose

De diagnose van een hematoom is meestal vrij eenvoudig. De dierenarts kan een oorhematoom vaststellen op basis van het klinische beeld: een gezwollen, met vloeistof gevulde oorschelp. Soms wordt een naald in de zwelling geprikt (aspiratie) om te bevestigen dat het om bloed gaat en niet om een abces of andere vloeistofophoping.

Bij hematomen op andere plaatsen op het lichaam kan aanvullend onderzoek nodig zijn. Een echografie kan helpen om de omvang en locatie van het hematoom precies in beeld te brengen. Als er geen duidelijke oorzaak voor het hematoom is, kan de dierenarts bloedonderzoek laten doen om een eventuele stollingsstoornis uit te sluiten.

Bij oorhematomen zal de dierenarts ook altijd het gehoorkanaal onderzoeken op een onderliggende oorzaak, zoals een oorontsteking of oormijt.

Behandeling

De behandeling van een hematoom hangt af van de locatie en de grootte. Bij een oorhematoom zijn er verschillende opties. Een veelgebruikte methode is chirurgische drainage, waarbij de dierenarts het hematoom opent, het bloed verwijdert en vervolgens hechtingen aanbrengt om te voorkomen dat het oor opnieuw volloopt. Er worden ook doorsteeknaden of een drain geplaatst zodat restbloed kan weglopen.

Een alternatieve behandeling is het aspireren van het bloed met een naald, eventueel gevolgd door het injecteren van een corticosteroïd om de ontsteking te remmen. Deze methode is minder invasief, maar de kans op terugkeer van het hematoom is groter. Bij kleine subcutane hematomen kan het lichaam het bloed vaak zelf opruimen en is rust voldoende.

Het is cruciaal om ook de onderliggende oorzaak aan te pakken. Als een oorontsteking de aanleiding was, moet deze gelijktijdig worden behandeld om herhaling te voorkomen.

Prognose en preventie

De prognose voor honden met een hematoom is over het algemeen goed. Na een adequate behandeling geneest het hematoom doorgaans volledig. Bij oorhematomen kan er soms lichte vervorming van de oorschelp overblijven, vooral als het hematoom laat is behandeld, maar dit is cosmetisch en heeft geen invloed op de gezondheid.

Preventie richt zich op het aanpakken van de onderliggende oorzaken. Controleer de oren van je hond regelmatig, vooral bij rassen met hangoren. Behandel oorontstekingen tijdig, houd je hond vrij van vlooien en teken, en let op tekenen van ongemak zoals herhaald schudden met het hoofd of krabben aan de oren. Bij honden die gevoelig zijn voor oorproblemen kan regelmatige reiniging van de gehoorgang helpen.

Dit artikel is puur informatief en vervangt geen professioneel veterinair advies. Raadpleeg altijd een dierenarts bij gezondheidsklachten van je hond.