Campylobacteriose bij honden

Wat is campylobacteriose?

Campylobacteriose is een bacteriële infectie veroorzaakt door Campylobacter-bacteriën, met name Campylobacter jejuni. Deze bacterie kan bij honden een ontsteking van het maag-darmkanaal veroorzaken, wat leidt tot diarree en andere spijsverteringsproblemen.

De infectie komt relatief vaak voor bij honden, vooral bij jonge dieren met een nog onvolgroeid immuunsysteem. Campylobacter is een zoönotische bacterie, wat betekent dat de infectie ook van hond op mens kan worden overgedragen. Goede hygiëne is daarom essentieel.

Hoewel veel volwassen honden drager kunnen zijn zonder zelf ziek te worden, kan de infectie bij pups en honden met een verzwakt immuunsysteem ernstige klachten veroorzaken die behandeling vereisen.

Symptomen van campylobacteriose

De symptomen van campylobacteriose variëren van mild tot ernstig en treden meestal op binnen twee tot vijf dagen na besmetting. Niet alle geïnfecteerde honden worden ziek; sommige zijn symptoomloze dragers.

• Waterige diarree: vaak het eerste en meest opvallende symptoom, soms met slijm of bloedsporen
• Buikpijn: de hond kan een gespannen buik hebben en pijnlijk reageren bij aanraking
• Braken: misselijkheid en braken komen voor, vooral in de acute fase van de infectie
• Verminderde eetlust: de hond weigert voedsel of eet aanzienlijk minder dan normaal
• Koorts: een verhoogde lichaamstemperatuur wijst op een actieve infectie
• Lusteloosheid: de hond is minder actief en trekt zich terug
• Uitdroging: door aanhoudende diarree en braken kan de hond snel vocht verliezen
• Winderigheid: overmatige gasvorming en rommelende darmen zijn veelvoorkomend

Bij jonge pups kunnen de symptomen ernstiger zijn en sneller leiden tot uitdroging. Zoek direct veterinaire hulp wanneer een pup langer dan 24 uur diarree heeft.

Oorzaken en risicofactoren

Campylobacteriose wordt veroorzaakt door de Campylobacter-bacterie, die zich verspreidt via besmet voedsel, water of direct contact met de ontlasting van geïnfecteerde dieren. Honden kunnen de bacterie ook oppikken door het eten van rauw of onvoldoende verhit pluimveevlees.

Jonge honden, pups uit asielen of opvangcentra en honden die in groepen worden gehouden, lopen een verhoogd risico. Rassen met een gevoeliger spijsverteringsstelsel, zoals de Duitse Herder en de Yorkshire Terriër, kunnen heviger reageren op de infectie.

Stress, recente antibioticakuren en een verzwakt immuunsysteem verhogen de kans op een klinische infectie. Honden die in onhygiënische omstandigheden worden gehouden, lopen eveneens een groter risico.

Diagnose

De diagnose van campylobacteriose wordt gesteld aan de hand van een ontlastingsonderzoek. De dierenarts neemt een fecaal monster af dat in een laboratorium wordt gekweekt om de aanwezigheid van Campylobacter-bacteriën aan te tonen. Omdat de bacterie specifieke kweekomstandigheden vereist, is een gericht verzoek aan het laboratorium noodzakelijk.

Aanvullend bloedonderzoek kan worden uitgevoerd om de algehele gezondheidstoestand van de hond te beoordelen en eventuele uitdroging of elektrolytverstoringen vast te stellen. Een PCR-test biedt een snellere en gevoeligere detectiemethode dan de traditionele kweek.

Behandeling

Bij milde gevallen herstellen de meeste honden spontaan binnen een week. Ondersteunende zorg, zoals het toedienen van voldoende vocht en een licht verteerbaar dieet, is in deze gevallen de belangrijkste behandeling.

Bij ernstigere infecties schrijft de dierenarts antibiotica voor, waarbij erythromycine of azithromycine vaak de voorkeur hebben. Het is belangrijk om de volledige antibioticakuur af te maken, zelfs als de symptomen al eerder verdwijnen, om resistentievorming te voorkomen.

Honden die ernstig uitgedroogd zijn, moeten mogelijk intraveneus vocht toegediend krijgen. Anti-braak- en diarreemedicatie kan worden voorgeschreven om de symptomen te verlichten. Na herstel wordt een geleidelijke overgang naar het normale dieet aangeraden.

Prognose en preventie

De prognose voor campylobacteriose is bij de meeste honden gunstig. Volwassen, verder gezonde honden herstellen doorgaans volledig binnen één tot twee weken. Bij pups of immuungecompromitteerde honden kan het herstel langer duren en is intensievere behandeling nodig.

Preventie richt zich op goede hygiëne en voedselkwaliteit. Vermijd het voeren van rauw pluimveevlees, zorg voor schoon drinkwater en ruim ontlasting direct op. Was je handen grondig na contact met een geïnfecteerde hond, aangezien de bacterie overdraagbaar is op mensen.

Dit artikel is puur informatief en vervangt geen professioneel veterinair advies. Raadpleeg altijd een dierenarts bij gezondheidsklachten van je hond.